Αγαπημένη τριάδα Chrono – Ayla – Marle όσο “φλώρικη” και αν ακούγεται… είναι το κάτι άλλο… Ελπίζω αργότερα να μπορέσω να κάνω μια πιο εκτενή περιγραφή γιατί αξίζει! Προς το παρόν, μπορώ να σας παραπέμψω στα εξής βιντεάκια:

Intro

Μουσική

Μέσα σε έναν χρόνο μπορείς να αλλάξεις όχι απλά συμπεριφορά, αλλά  και στάση ζωής και δυστυχώς αυτό δεν γίνεται χάρη σε ευχάριστα γεγονότα… Να ξέρετε όμως το κλασσικό, “ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό” (οοοοο που λέει και ο κ. Πορτοκάλογλου), ισχύει… Λεπόν back to business ελπίζω με περισσότερο κέφι και ανταπόκριση αυτή τη φορά!

Περνώντας όμως ο χρόνος, οπότε διευρύνθηκαν και οι ορίζοντες μου, συνειδητοποίησα ότι μια καλή ταινία, πρέπει, για μένα πάντα, να έχει και καλή μουσική. Είναι αυτό που το ζωντανεύει, αυτό που σε αγχώνει, που σε λυπεί, που έρχεται, μαζί με την ερμηνεία να σε αγγίξει, να σε σοκάρει. Και όλα αυτά δεν τα λέω, παρά μόνο σαν μια εισαγωγή, για να δώσω κάποια από τα καλύτερα «πακέτα» μουσική-ταινία.

• The Fountain – Death is the road to Awe

Σκηνοθέτης: Darren Arnofski

Μουσική: Clint Mansell

Ένα OST που πρώτα το άκουσα και μετά είδα την ταινία. Και έπαθα πλάκα. Η μουσική σου «μαρτυρά» την ταινία. Και αυτό για εμένα σημαίνει ότι είναι αλληλένδετα δεμένη η μια με την άλλη… Αυτή πχ την θεωρώ μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει…

• Atonement – The half Killed, Elegy for Dunkirk, Briony

Σκηνοθέτης: Jo Wright

Μουσική: Dario Marianelli

Με είχαν φάει να πάμε να το δούμε. Βγήκα από το σινεμά στις νύχτες πρεμιέρας με δάκρυα στα μάτια. Μια ταινία με πολύ καλές ερμηνείες (πρώτη φορά που μου άρεσε η Keira), πολύ ωραία σκηνοθεσία, αλλά μια εμπνευσμένη μουσική υπόκρουση. Και έτσι ο συνδυασμός ήταν ένα δυνατό ταρακούνημα…

• Lust, Caution – Theme song από Jacky Cheung

Σκηνοθέτης: Ang Lee

Μια ταινία που πρέπει να συζητηθεί πολύ. Σοκάρει με τις ερωτικές της σκηνές, γιατί είναι τόσο ζωντανές… Αλλά το πιο συγκλονιστικό είναι ο Πόθος. Είναι διάχυτος. Παντού. Σε κάθε βλέμμα της Tang, σε κάθε πλάνο, σε κάθε κίνηση του Liung. Και το μουσικό του θέμα που υπάρχει στο παρακάτω link είναι τόσο μαγευτικό παρότι είναι μια άγνωστη γλώσσα. Και βρίσκω ότι ο τραγουδιστής, ο Jacky Cheung έχει πολύ ωραία φωνή…

http://www.youtube.com/watch?v=QDWrZuJKGrk&feature=related

• The Piano – The heart asks pleasure first/ The promise

Σκηνοθέτης: Jane Campion

Μουσική: Michael Nyman

Από τις πιο όμορφες μουσικές μελωδίες που έχουν γραφτεί ποτέ για ταινία… Δεν υπάρχουν λόγια, σίγουρα όλοι την έχετε ακούσει, ο Nyman έχει μεγαλουργήσει… Και αυτή είναι μια από τις περιπτώσεις που η μουσική «ανέβασε» την ταινία κατά τη γνώμη μου…

Φυσικά δεν είναι μόνο αυτές, θα συμπληρώσω τη λίστα κάθε φορά που θυμάμαι και καμία! Προτείνετε και εσείς, ό, τι σας έχει κάνει εντύπωση!

Και ο Κύριος είπε: “…Κάψτε τους όλους, και όλα, τα πεύκα, τα έλατα, ό,τι είναι ζωντανό, για να χτίσετε και να πουλήσετε και να πάρετε νέα ράσα…”

Ήμουν στη σχολή όταν ξεκίνησε το κακό. Ο λόφος που τον έβλεπα το χειμώνα στολισμένο με λίγο χιόνι και χαιρόμουν, στάχτη μέσα σε 5 λεπτά… Δεν είναι ρε παιδιά λόγω καιρού. Εμπρησμός είναι. Είναι ξεκάθαρο! Ήταν το τελευταίο κομμάτι της περιοχής. Βγήκαμε στο Μαθηματικό και έντρομοι, ανήμποροι για οποιαδήποτε κίνηση, μουδιασμένοι μπροστά σε αυτό το ΑΙΣΧΟΣ, κοιτούσαμε την καταστροφή. Και πάλι όμως τίποτα δεν θα γίνει.

Κάποια στιγμή, είχα ακούσει για ένα καθηγητή μας, εξαίρετο άνθρωπο, είχε οργανώσει δεντροφύτευση στο βουναλάκι μας, το 2ο σπίτι μας τόσα χρόνια. Δεν ξέρω πώς το έχει πάρει τώρα, λείπει…

Και δεν κατάλαβα δηλαδή, δεν έχουμε κρατικούς φορείς υπεύθυνους να τρέχουν, αν όχι να προλάβουν το κακό, να το αντιμετωπίζουν?? Πρέπει εμείς να γινόμαστε εθελοντές για να γίνει κάτι? Δεν το ξέρουν ποιός έχει συμφέροντα στις εκάστοτε περιοχές? Το καζίνο 1 μέρα πριν την Πάρνηθα είχε ζητήσει επιπλέον χώρο για επέκταση, η εκκλησία δεν μπορούσε να χτίσει οτιδήποτε στον Υμμητό γιατί δεν επιτρεπόταν, είχε δέντρα βλέπεις!! Ε, αν θές να χτίσεις, κάψτο, δεν έγινε και τίποτα. Δηλαδή ξέρουν, αλλά άμα έχουν πάρει κάτι μιζούλες, κάτι ψιλούλια μωρέ, , θα κάνουν τα στραβά μάτια, δεν έγινε και τίποτα. Το σπίτι τους κάηκε? Όχι βέβαια!

Άντε πάλι ξεραίλα και μαύρα… Και μετά είναι να μην κλαίς κάθε φορά που ακούς του Περίδη το τραγούδι που λέει: “Χιονίζει στάχτες, και ο αέρας που σκορπάει, μια μυρωδιά καμμένου δάσους, του έρωτά μας, Αθήνα, που καήκε, κάηκε για πάντα…”

Μισώ την ανοργανωσιά της, την διαφθορά, την υποσχεσεολογία, και την αδιαφορία
των πολιτικών της, μισώ τον ρατσισμό και την ξενοφοβία των κατοίκων της, την προσπάθεια τους πάντα να πατήσουν σε πτώματα για να βγουν κερδισμένοι. Μισώ τα συμφέροντα που πάντα «βγαίνουν» από πάνω. Ντρέπομαι στην απουσία της αξιοκρατίας σε ΟΛΑ τα παρακλάδια αυτού του σάπιου δέντρου που λέγεται Ελλάδα. Καίγεται όλη η χώρα, αλλά όχι, δεν είχαν κάνει τις απαραίτητες προσλήψεις, ήταν απασχολημένοι με τα ομόλογα που τα έφαγαν καλά καλά και τώρα να δούμε πώς θα δώσουμε συντάξεις. Καλά καταλαβαίνετε τι παίζεται? Δεν θα γίνει καμία δενδροφύτευση όπως δεν έγινε και τις προηγούμενες φορές. Σε 2 χρόνια αυτές οι περιοχές θα έχουν σπιτάκια απάνω, παράνομα, αλλά σε αυτή τη χώρα και τι δεν είναι παράνομο?

Τρομάζω στην σκέψη της επόμενης γενιάς που έρχεται. Μια βόλτα στις «in» περιοχές θα καταλάβετε τι εννοώ. Με το ψώνιο μέσα τους, λες και είναι γιοί/κόρες βασιλιάδων, ακολουθούν όλα το ίδιο ντύσιμο, λένε τις ίδιες εκφράσεις, χαρακτηρίζονται από απουσία λογικής και έχουν τάσεις επίδειξης υλικών «αγαθών»! Τι αγαθό είναι μια τσάντα??? Αλλά ειλικρινά, πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο πρότυπο που να τους κινήσει το ενδιαφέρον προς τις σωστές κατευθύνσεις? Το μόνο που υπάρχει είναι σεξ και βία, και κάποιοι τραγουδιστές από «ριάλιτι» παιχνίδια. Κανένας προβληματισμός! Όλα είναι μάρκες, μπαράκια, και «σεξουαλικές» ορμές. Τα παιδιά κάνουν ό, τι βλέπουν, μην απορούμε που είναι έτσι όπως είναι.

Στον ακαδημαϊκό τομέα, μισώ το ψώνιο των καθηγητών, σιχαίνομαι τον φανατισμό όλων των πολιτικοποιημένων «συναδέλφων» που αντί να κάνουν κάτι σοβαρό για τη σχολή, επικαλούμενοι ανώτερες ιδέες και κινήματα προκαλούν συνεχή προβλήματα. Φυσικά όταν έρχονται οι εκλογές, όλο το σάλιο τους πάει για να σε γλύψουν, και ΘΑ προσπαθήσουν, και ΘΑ επέμβουν, και ΘΑ καλυτερέψουν, και το μόνο σίγουρο είναι ότι ΘΑ χάσεις 1 χρόνο επειδή αυτοί δεν θέλουν να κάνουν μάθημα… Αλλά τι θα έπρεπε να περιμένω, παρά μια μικρογραφία της «πραγματικής» πολιτικής ζωής??

Τι άλλο? Είμαι τόσο συγχυσμένη που μια λύση υπάρχει για μένα. Να τους δείξω το ίδιο φτύσιμο με αυτό που μου δίνουν αυτοί κάθε μέρα. Να φύγω. Να πάω σε κάποια άλλη χώρα, που τουλάχιστον, δεν θα ξέρω τι θα γίνεται, και μέσα στην άγνοιά μου ίσως να είμαι και ευτυχισμένη. Ίσως να πάρω και μία θέση που να μου αξίζει. Αλλά όπως κοιτάνε όλοι την πάρτη τους, έτσι πρέπει να την κοιτάξω και εγώ?!? ΔΕΝ είμαστε πτώματα για να πατήσουν πάνω. Έχουμε συνείδηση και καταλαβαίνουμε. Δεν αποπροσανατολιζόμαστε όλοι, αλλά όλοι έχουμε βαρεθεί, όλοι έχουμε σιχαθεί, και όλοι έχουμε απογοητευτεί, από αυτή την κοινωνία, από τους «ηγέτες» και από την κατάσταση.

Έχω αγγίξει ελάχιστα θέματα το ξέρω, αλλά είναι η πρώτη φορά που μεταφέρω την αγανάκτησή μου σε «γραπτό» (ή πιο σωστά πληκτρολογημένο) λόγο, και επειδή δεν ήμουν ποτέ καλή στην έκθεση καταλαβαίνω ότι είναι αισθητή η απουσία δομής.

Αμαλία, δεν θα δώσω ΠΟΤΕ ξανά φακελάκι, σε ευχαριστώ…

Και ήταν τόσο όμορφη η Ελλάδα…

Σήμερα δεν έκανα τίποτα. Είχα απλά συζήτηση πάλι για τη θεατρική σκηνή, που έχει καταντήσει σαν τη Λαμψη ( την θυμάσαι καλέ Τασία αυτή τη Λάμψη?). Ό,τι και να πεις, στο επόμενο επεισόδειο θα έχει ξεχαστεί, γιατί δεν έχει νόημα. Α, επίσης, ημερολόγιό μου, παραλίγο να γίνω θύματα του είναι-πρώτη-μέρα-εκπτώσεων-ας-αγοράσω-ό,τι-βρω-μπροστά-μου συνδρόμου. Ευτυχώς χτύπησε το καμπανάκι της λογικής και όταν δεν έχεις χρήματα το σκέφτεσαι ξανά…      Αντίο ημερολόγιο.

Αγαπητοί κομματοποιημένοι συνάδελφοι,

Καλά, δεν βαρεθήκατε να μιλάτε σε κάθε συνέλευση πού πάει το πανό στην x,y,z,t πορεία? Δεν έχετε κουραστεί πιά να αναλώνεστε σε βλακείες και υβρισμούς που μόνο ότι είστε σοβαρά άτομα δεν δείχνουν? Δεν έχετε καταλάβει ότι η σχολή είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης? Δεν ξέρετε ότι πάνω από το 1/2 της σχολής δεν θέλουν να πηγαίνουν σε συνελεύσεις εξαιτίας του χαμού που προκαλείτε? Η μήπως διαβάζοντας αυτές τις γραμμές χαίρεστε γιατί αυτός είναι ο στόχος σας?

Αυτά συνάδελφοι…

Αγαπημένο μου πληκτρολόγιο,

Υποφέρεις στα χέρια μου το ξέρω. Κάθε μέρα χτυπάω κάθε σου πλήκτρο βίαια, μπας και ξεσπάσω πάνω σου… Τι συζητήσεις έχω κάνει μαζί σου, είσαι καλός σύντροφος, θα σε αφήσω να ξεκουραστείς….